Motoryzacja

Historia dróg jest tak naprawdę bardzo silnie związana z wynalezieniem koła i sięga ona już epoki brązu. Wtedy to bowiem coraz popularniejsze stawały się wozy. Wcześniej cały transport handlowy odbywał się za pośrednictwem zwierząt. To one musiały na własnych grzbietach przenosić towary i z tego względu drogi były zupełnie zbędne. Dopiero koło spowodowało, że ludzie zaczęli budować drogi będące wyraźnym wyodrębnieniem z otaczającego krajobrazu. Najstarsze znane człowiekowi drogi powstały około 2300 roku przed nasza erą, które prowadziły z Ur do Suzy, a obecnie jest to obszar południowego Iranu. Drogi te były ubijane lub układane ze specjalnych płaskich kamieni. Co ciekawe, drogi te miały często wykute niewielkie koleiny, w które idealnie wpasowywały się koła wozu. Wóz jechał więc po takiej drodze po części jak po szynach. W roku 1350 zbudowana została natomiast pierwsza droga z fundamentami. Tutaj płaskie kamienie zostały ułożone na ceglanym fundamencie. Od tamtej pory zaczęły unowocześniać się środki transportu, a co za tym idzie również i drogi. Prawdziwymi twórcami inżynierii drogowej są Rzymianie. W czasach swojej świetności Rzymianie prowadzili nieustanne wojny z czym wiązała się konieczność bardzo szybkiego i sprawnego przerzucania wojsk oraz żywności w różne regiony kraju, a kraj był wtedy naprawdę duży. Drogi dla Rzymian były ważne do tego stopnia iż w roku 312 p.n.e. cenzor Appiusz Klaudiusz Cekus postanowił, aby Rzym oraz Kapua zostały połączone drogą. Jak na tamte czasy był to plan wyjątkowo ambitny i jego realizacja musiała odbywać się etapowo. Droga ta miała początkowo 4 metry szerokości, jednak później wielkość ta została podwojona do 8 metrów. Droga ta została nie tylko poszerzona, ale również i wydłużona. Pomiędzy latami 270 i 225 p.n.e. droga ta sięgała już aż do Brundisium. Została ona najdłuższą i najtrwalszą drogą rzymską. Od tego momentu nazywano ją Królową Dróg. Drogi budowane były z wyjątkowym kunsztem i dbałością. Po ich obu stronach znajdowały się rowy melioracyjne odprowadzające wodę opadową. Sama droga natomiast składała się często nawet z kilku warstw co zapewniało jej niesamowitą wytrzymałość. Rzymianie budowali swoje drogi zazwyczaj według jednego schematu. Dzięki temu, wszystkie wykonane przez nich szlaki komunikacyjne były po prostu niezniszczalne. Wpierw po obu stronach przyszłej drogi wykopywane były specjalne rowy, które miały zapewniać swobodny odpływ wody deszczowe. Następnie pomiędzy rowami wybierana była ziemia do momentu aż nie dokopano się do litej skały. Skała przysypywana była drobną warstwą piasku, który miał wyrównać powierzchnię. Na tak wyrównany podkład układano jedną lub kilka warstw bardzo dużych kamieni. W ten sposób tworzona była dolna i zarazem fundamentalna warstwa drogi. Było to więc pierwsze utwardzenie, czyli warstwa nośna drogi. Tak przygotowany fundament był wysypywany bardzo drobnym, skalnym kruszywem. Kruszywo to było zalewane swego rodzaju wapienną zaprawą. Stanowiło to drugą już warstwę nośną. Następna warstwa nośna to już okruchy skał, glinki oraz żwiru, które mieszane były z mączką ceglaną i wapniem. Wszystko to łączyła w całość woda. Na tak przygotowane warstwy nośne układana była dopiero droga właściwa. Zazwyczaj był to żwir lub wyboiste kamienie. Niesamowita technologia jak na tamte czasy.

Tagi: asfalt, drogi, fundament, historia, inżynier, iran, początki

Istnieje pewne przekonanie iż drogi stanowią krwioobieg każdego państwa. Im mniej jest on wydajny tym gorzej prosperuje samo państwo, zupełnie jak w przypadku układu krwionośnego człowieka. I jest to zdecydowanie prawda. Drogi stanowią ważny element handlu współczesnego świata. Zdecydowana większość dóbr jest przewożona właśnie za pośrednictwem transportu drogowego. Z tego względu dobra sieć dróg to podstawa. Drogi to również bardzo ważny element gospodarki turystycznej. Łatwość w docieraniu z punktu A do punktu B pozwala ludziom na swobodne podróżowanie samochodami i to nie tylko po swoim kraju. W Europie np. tworzone są specjalne drogi międzynarodowe, które ułatwiają podróżowanie między krajami. Sieć drogowa to również ważny element strategiczny. Łatwiej poruszać się wojsku po drogach niż po trudnym terenie. Często również możemy spotkać drogi służące jako awaryjne lądowiska. Kilkukilometrowy odcinek takiej drogi jest znacznie poszerzony co umożliwia lądowanie tam samolotów w razie potrzeby. Jak wiadomo asfalt występuje w formie naturalnej i to wręcz dosłownie. W Trynidadzie istnieje bowiem…jezioro asfaltowe i to dość duże, gdyż o powierzchni 46 hektarów. Pomimo, że mamy XXI wiek to geneza tego jeziora nadal nie jest do końca znana. Stanowi ono więc swego rodzaju zagadkę naukową. Według przypuszczeń tuż pod powierzchnią tego jeziora znajdują się złoża ropy naftowej, która nieustannie wydostaje się na zewnątrz. Odpowiedni skład chemiczny skał przez jakie ropa się przedziera powoduje jej przeobrażenia, których efektem końcowym jest wypływanie na powierzchnię właśnie płynnego, naturalnego asfaltu. To właśnie zawartość asfaltowa tego jeziora była początkowo powszechnie wykorzystywana do budowy dróg. Samo jezioro zostało odkryte w roku 1595 i jego znalazca wykorzystywał początkowo zasoby tego jeziora do uszczelniania łodzi. Później odkryto jak ogromne znaczenie może on mieć dla rozwoju systemu sieci drogowej całego świata. Jezioro asfaltowe to naprawdę ciekawe i zadziwiające miejsce.

Tagi: dróg, drogi, europa, polska, punkt, sieć, skrzyżowania, teren

Pierwsza droga asfaltowa powstała już zaledwie kilka lat po wynalezieniu samego asfaltu. Miało to miejsce w roku 1859 i droga ta połączyła ze sobą dwa miasta: Travers oraz Pantarlier. Do wielkiego „boom” asfaltu przyczynił się wynalazek walca napędzanego silnikiem parowym. Taki zmechanizowany walec znacznie ułatwił i przyspieszył budowanie dróg. W tamtym okresie pojawiły się również pierwsze kafary, które również służyły do ubijania nawierzchni asfaltowej. Sieć dróg asfaltowych rozrastała się w bardzo szybkim tempie. W roku 1907 powstał już pierwszy asfaltowy tor wyścigowy na polecenie ówczesnego architekta angielskiego Hung Fortescue Locke-King, które zafascynował sport motorowy. Tor ten miał długość 4.3 km i znajdował się nieopodal posiadłości owego architekta. Z biegiem czasu drogi asfaltowe stawały się coraz lepsze. Stosowanie rożnego rodzaju domieszki asfaltowe, które poprawiały jego żywotność. Drogi stawały się również dużo szersze. Budować zaczęto również drogi dwu jezdniowe, które oddzielane były pasami zieleni. Przełomowym etapem rozwoju tego typu dróg było rozpoczęcie budowania dróg szybkiego ruchu oraz autostrad. Wraz z rozwojem o rozbudową sieci dróg asfaltowych na niewyobrażalną wręcz skalę zaczęła pojawiać się również potrzeba budowania dróg szybkiego ruchu, które później zaczęły przeistaczać się w autostrady. Autostrada to bardzo szeroka, zazwyczaj 3-4 pasmowa droga asfaltowa. Jej charakterystyczną cechą jest nie tylko to, że ma dużo pasów ruchu. Autostrady składają się z dwóch jezdni przez co samochody jadące w przeciwne strony mogą się bezpiecznie wymijać. Jezdnie takich autostrad oddzielane są szerokimi pasami zieleni, żywopłotami, murkami betonowymi lub stalowymi barierkami. Dodatkowo wszystkie zjazdy z autostrady i wjazdy na nią są budowane tak, aby były bezkolizyjne. Autostrady często posiadają również pasy ruchu przeznaczone do wolnej i szybkiej jazdy osobno. Nie znajdziemy na nich skrzyżowań, a zakręty są bardzo delikatne i do tego często odpowiednio profilowane. Autostrada to po prostu droga zapewniająca wyjątkowo szybkie i bezpieczne dotarcie do celu. Na autostradach niemieckich na przykład nie ma w ogóle ograniczenia prędkości. Zjazdy zapewniają możliwość powrotu na zwykłe drogi krajowe i dojechanie już do konkretnego celu.

Tagi: asfalt, autstrada, droga, drogi, ekspresowa, jezdnia, pasy, podróż

W roku 1819 po raz pierwszy zaprezentowana została zupełnie nowa technika, która miała zrewolucjonizować budowanie dróg. Jej twórcą był John London McAdam pochodzący z Anglii. Technika ta miała ułatwić i przyspieszyć pracę nad umacnianiem nawierzchni oraz poprawić wytrzymałość takiej konstrukcji. Wedle tej techniki, pierwszy podkład usypywany był z kamieni, których średnica miała około 7 centymetrów. Następnie podkład ten był umacniane tłuczniem z kamieni o nieco mniejszej średnicy. Tłuczeń ten wypełniał puste miejsca w warstwie wcześniejszej. Tak przygotowany podkład był przysypywany bardzo drobnym żwirem. Sprawiało to, że cały kamienny podkład klinował się tworząc jedną, sztywną całość. Technika ta nie wyeliminowała jednak pewnych wad jakie doskwierały drogom od samego początku. Po pierwsze drogi kamieniste były wyjątkowo nie komfortowe. Drogi te powodowały więc powstawanie ogromnych wibracji na wozach jadących po niej. Drogi, które wysypywane były bardzo drobnym tłuczniem to już lepszy komfort jezdny, ale za to ogromna ilość kurzu jaką generowały koła wozów. Potrzeba matką wynalazku i doprowadziła ona do powstania pierwszego asfaltu. Niedogodności podróżnych związane ze starymi kamiennymi drogami sprawiły, że zaczęto poszukiwać nowych rozwiązań. I tak w roku 1854 inżynier z Francji A. Merion zaproponował, aby na nawierzchnię drogi wylewać rozgrzaną masę asfaltową. Przewidywał on iż taka masa po zastygnięciu stanie się bardzo twarda, a do tego równa jak stół. Dzięki temu zwiększy się komfort podróży oraz drogą będzie mogło poruszać się właściwie wszystko. Nie pomylił się. Pomysł okazał się wręcz rewolucyjny i już w roku 1859 powstała pierwsza droga asfaltowa. Połączyła ona ze sobą Travers i Pantalier. Początkowo do ubijania asfaltu wykorzystywano konie, które ciągnęły walce. Dość szybko jednak pojawiła się pierwsza maszyna parowa utwardzająca nawierzchnię. Był to pierwowzór współczesnego walca. Od tego momentu drogi asfaltowe zaczęły pojawiać się na całym świecie. Dziś sieć dróg asfaltowych jest ogromna i bardzo gęsta. Trudno sobie wręcz wyobrazić jazdę po innych drogach. Chyba każdy kierowca nienawidzi jechania po starych kocich łbach lub nierównych drogach ziemnych. Drogi asfaltowe zrewolucjonizowały transport lądowy w ogromnym stopniu.

Tagi: anglia, budowa, drogi, inzynieria, komfort, mcadam, przełom, technika